S C A R L E T Y

شهر فرنگ

2010-08-02T12:11:00.001+04:30

راستي كه شهر ‚ شهر فرنگه از همه رنگه بيا و تماشا كن
توي اين شهر بزرگ خدا به يكي اونقدر ميده كه نميدونه چطوري بشماردش به يكي هم اصلا نميده كه يارو نيازي به شمردن نداره.
از سلامتي و احوال خوش اگه بخواي بدوني بايس بگم كه هر كي پول داره و دستش جلوي ديگران دراز نيست از همه سالم تر و خوش تره.
از اختلاف طبقاتي اين شهر نگو كه مايه آبرو ريزيه تو طبقات بالاي برجا و توي پنت هاوسا (منظورم برجاي بالاي شهره نه كوره هاي آجر پزي جنوب شهر ) باباهه ميشينه ترياك ناب زرد (استعاره به اين شعر داره:
شاه ايران مرد بود ترياكامون زرد بود ) ميكشه و پسره و دوستاش اكس ميتركونن و هد ميزنن. پايين شهرم تو زير زمين باباها هرويين زير يه جاييشون تزريق ميكنن و بچه ها تو پارك سر كوچه سيگاري ميچاقن.
از مادر و خواهرا بگم كه در امتداد خيابونا و بزرگراها مثل ستون استواري وايميستن و قيمت ميدن. آقا پولدارم كه عيالشو فرستاده قبرس (تا پوستش برنزه بشه و برگرده) براي از تنهايي در اومدن ميزنه رو ترمز و ...
برو بچ سالم اين شهر هم كه دانشگاه راشون ندادن دفتر چه ميگيرن و كرور كرور ميرن سربازي (با اين وضع كه ميخواد جنگ شه معافي پعافي سرش گرده) . تو خدمتم اين بچه ها به جمع صميمي هشيشيا ميپيوندن.
خلاصه تنها افراد خوشبخت تو اين شهر رو بايد تو بهشت زهرا پيدا كني. اونايي كه رفتن و از شر همه چيز راحت شدن.

پزشكي

2009-10-24T11:26:00.000+03:30

از امراضي که بين ما ايرانياي ابله شايعه ميشه به خودخواهي تکبر حسادت عدم قناعت به حق خود عدم محترم شمردن عقايد و نظرات ديگران تنبلي پر توقعي تنگ نظري و ... اشاره کرد. والا خيلي از آدماي کودن بر اين عقيدن که اينا مرض نيستن بلکه جمع شدن عقده هاي رواني در وجود انسان باعث به وجود اومدنشون ميشه. ولي بنده (کودن تر از اونا)ميگم داشتن همون عقده ها هم بيماريه. در ضمن ما نميتونيم فقط عده معدودي رو مبتلا به اين امراض در نظر بگيريم چون انسان در يک خانواده بيمار عقده پيدا ميکنه و يک خانواده بيمار در يک جامعه نابسامان و بيخود بيمار ميشه.
پس اگر ميخوايم امراضمون (چه جلدي چه داخلي) درمون بشه اول بايس جامعه مضخرفمون رو درمون کنيم.
حالا بياين دور هم فکر کنيم "آيامردم ما با اين افکار پوچ و عقايد و اعتقادات غلط و بي ارزش درمان پذيرن؟"
با وجود اين همه مسائل اگر ما هشيار باشيم بعد از از بين رفتن نسل ناقص و هرز قبلي خود با تربيت و پرورش صحيح نسل بعدي ميتونيم جامعه اي سالم و عاري از هر گونه کثافت (چيزي که نسلاي قبلي برامون ساختن و ما توش قوطه وريم) داشته باشيم.
تکبير نميخواي بذارش رو تکتير ...

درد دل (به سبک پرانتز اندر پرانتز)

2009-10-15T14:14:00.004+03:30

ننه ميخواد تو بري دانشگاه (اسم دانشگاهش دهن پر کن باشه ها) که بتونه پيش خانوم فلاني (همون که مامانم ميگفت پسرش خنگه) افه بياد.

بابا ميگه از ريخت و قيافت خوشم نمياد تو بايد مثل پسر آقاي فلاني (آقاي فلاني و خانم فلاني هيچ نسبتي ندارن) کت شلوار بپوشي . گاهي اوقاتم که از بودن تو تو قالب اصلي و شکل خودت خسته ميشه ميگه برو خودت جون بکن پول در بيار.

چرا ننه بابا دوست دارن تو جوري باشي که اونا دلشون ميخواد ؟ چون بابا آب داد ننه نون داد ... تف تو اون آب و نوني که باعث بي اختياري آدم ميشه.

سر کار که ميري صاحب کارت ميگه بايد فلان جور لباس بپوشي فلان جور با ارباب رجوع برخورد کني فلان جور صحبت کني فلان جور بخندي فلان جور بنويسي و فلان جور بگوزي و....

چرا بايدجوري که اون ميگه باشي؟ چون رئيس حقوق داد ( صاب كار پول داد) ... تف به پولي که باعث آلت دست شدن آدم ميشه.

وقتي مياي با دين و ايمون باشي يا بايد شمشير ببندي و همسايت که به مذهب ديگه اي معتقده رو بکشي يا اينكه عبادات کليشه اي و مسخره و ساختگي يه مشت آدم ... (ميخواستم کلمه اي هم معني Pander در زبان انگليسي رو بکار ببرم) رو بايد انجام بدي. ---------> اگر به اندازه يک سر سوزن از بدنت شسته نشه غسلت باطله...

تازه اگه مثل من به پيامبر صلح جويي مثل مسيح پناه ببري ازت به عنوان بي هويت و بلاتکليف ياد ميکنن.وقتيم قسم به حضرت عباس بخوري ميشي مضحکه مردم(اي بابا منم آدماي خوبي مثل ابوالفضل رو قبول دارم)

چرا بايد اينجوري (آش شله قلمکار) بشه ؟ چون همه مردم کليشه اي فکر ميکنن و خارج از حدود تعيين شده اونا فکر کردن گناه محسوب ميشه.

ميري مدرسه از ترس مدير معاون موهاتو بايد ببندي بکني پشت يخه پيرهنت.بايد طوري که استادا ميخوان درس رو بفهمي. نگرشت به دنيا بايس با عقايد عمومي همخون باشه.

شب که مياي خونه سرت شده پر موخوره و مخت شده انبار آشغالايي که بهشون کوچکترين اعتقاد ‚ تعهد و حتي نيازي نداري.

از زندگي مشترک نميگم اولا چون تجربش نکردم ثانيا به خاطر اينکه ممکنه روزي کسي پيدا شه که عقايدش مثل من باشه و نخواد از من چيزي که خودش دوست داره بسازه.

هنوز به آينده اميدوارم

وقتي که مردي کسي به وصيتت توجه نميکنه که تو آرزو داشتي با جنازت چيکار کنن .(اي بابا مرده كه چيزي حاليش نيست اصلا براش چه فرقي ميكنه كه چكارش كنن) مثل آشغال ميپيچنت لاي کفن و ميکننت زير خاک . ( فرضا من بگم تو رو خدا منو بعد از مرگ بسوزونيد و خاکسترمو بريزيد تو خليج فارس... كو گوش شنوا؟ كو مرد عمل؟ و كو قانوني كه از من جنازه حمايت كنه؟)

بگذريم

با اينكه ميگذرم ولي ميدونم کسي که منو خلق کرده براي عقايدم ارزش قائله و اونجوري که خودم هستم دوستم داره (همين واسم کافيه)

درد دلاي من هميشه همينجوريه

2009-10-13T14:02:00.002+03:30

الان همزمان با گوش کردن به دانوب آبي (اثر فنا ناپذير يوهان اشتراوس) دارم چرند و پرند مينويسم. به نظر شما , اشتراوسا چه پدر (يوهان) و چه پسر (ريچارد) چي ميخوردن که ميتونستن همچين تمهايي بنويسن؟ آيا واقعا مربوط به تعذيشون بوده ؟ يا شايدم افيوني چيزي مصرف ميکردن؟ ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

اصلا ولش کن گور باباي جفتشون

دوست کچل من

2009-10-13T13:48:00.000+03:30

فرگاتن سترياني رو که حتما گوش کردين؟ ميدونين من تا حالا چند ليتر در حين گوش دادن اين ملودي اشک ريختم؟
اين کار جو کچله واقعا تاثير گذاره چون زماني نوشته شده که سترياني در يک منجلاب خيلي سخت و داغون کننده گير کرده بوده . اون با تمام وجودش پيک زده ونوشته به خاطر همينه که ميگن آنچه از دل برايد - به دل نشيند.
اينا رو گفتم که بدونين يك موسيقي موقعي حرف دل سازندش رو بيان ميکنه که يارو اصلا حرفي براي گفتن داشته باشه . مثلا مني که يه ربع پيش نشستم شيشليک خوردم چطوري ميتونم يه کار تاثير گذارو با معنا به عنوان موسيقي متن فيلم "گرسنگان زعفرانيه" بنويسم؟

سانديس

2009-10-12T11:56:00.003+03:30

به خورشيد زل زدم

هنوزم نورش چشامو اذيت مي كنه

به ياد فردي مركوري افتادم.

مقاومت، هنوز کسی می تواند تحمل کند؟

به پیش و به پیش، آیا کسی می داند ما برای چه زندگی می کنیم؟

گمان می کنم فهمیده باشم

نمایش باید ادامه پیدا کند...

يه آبميوه سانديس گرفتم دستم

به عبارت آشناي “از اینجا باز کنید” زل زدم

سالهای سال گذشت و همچنان تولید کنندگان ساندیس نوشتند “از اینجا باز کنید” ولی من‌ بازم از آنجا باز کردم !

هنري

2009-10-06T14:14:00.004+03:30

اينقدر نگين قرص اخه

آخه چرا شما جوان ها رو ميکوبيد و مانع از پيشرفتشون ميشين.
ما ايرانيها اصولا هر چيز جديدي رو به چشم بي اعتمادي ميبينيم. مثلا چرا اينقدر ميگيم قرص ( منظورم فقط اکس نيست بلکه کل مشتقات امفتامين رو عرض ميکنم) جيزه ؟؟ بابا چه اشکالي داره که انسان جهان پيرامونش رو بصورت تماما سورئاليستي ودر بعضي موارد کوبيستي ببينه؟ اصلا چه عيبي داره همه جوانان ما بشن مثل سالوادور دالي و رنه ماگريت؟
اصلا هنرهاي مدرن رو شما کي ميخواين درک کنين؟

برگرفته از سخنراني دکتر سیاوش در جلسه هيئت علمي بچه هاي پاتوق مورخ14/7/1388
((من گاهي اوقات از دانشگاه الكلشتاين در رشته ويسكيولوژي دكترا ميگيرم))

اندر حكايات پرانتز اندر پرانتز

2009-09-14T20:36:00.007+04:30

آهاي فوضول خان به تو چه که من روزه نميگيرم. اصلا تو رو سننه که من خوش دارم ماه رمضون تو خيابون چيزي بخورم. ها ؟ چرا لالموني گرفتي؟

ببينين تو مملکت ما مردم چند دستن يکي اونايين که راه خودشون رو پیدا کردن ولي صداشون در نمياد و کسي تا آخر عمرشون نميفهمه طرف روي چه مرام و مسلکي قر کمر مياد . يه عده هم يا براي جلب نظر ديگران و يا براي کسب منفعت عقايدشون (که اصولا مقطعي و مطابق مد روز هستش) رو بصورت آشکار بيان ميکنن و باعث ميشن روزي (نه امروز-شايد فردا - شايدم پس فردا) تبديل به گاو پيشوني سفيد شن . عده اي هم هستن كه نه حرمت عرقي که ميخورنو نگه ميدارن و نه به خدايي که بعد مستي سنگشو به سينه ميزنن ايمان دارن. اما دسته آخر يه سري آدم گاگولن . اما با وجود گاگول بودنشون اينا بيشتر از گروهاي ديگه برد ميکنن(به نوعي خر به اين دنيا اومدن و گاو ميرن ) و چون در ظاهر عبدالله بنظر ميرسن کسي کار به کارشون نداره.

در هر صورت براي من مهم نيست شما عضو کدوم يک از اين دسته ها هستين فقط برام مهمه كه بدونم ميدونين بهشتي که باا يک ماه بدون فهم گشنگي کشيدن درش واستون واز ميشه به لعنت خدا هم نمي ارزه. (پس يا شناخت پيدا کنين يا اگرم زبونم لال عقلتون به اين چيزا نميرسه لا اقل تظاهر نکنين)

حالا با همه اينا اگه اهل روزه هستين دم افطار موقع تو رگ زدن کباب کوبيده ما رو هم دعا کنين. چون ما با اينکه روزه پوزه بلد نيستيم اما ماه رمضونو به اندازه کريسمس و هالووين دوست داريم.

2009-09-14T19:59:00.002+04:30

تا حالا شده وقتي زير دوش حموم وايسادي گوشاتو بگيري؟ وقتي آدم زير دوش گوشاشو ميگيره هيچي جز صداي قطرات آب كه رو كله پوكش ميريزن نميشنوه. من هر وقت اينكارو ميكنم نميدونم چرا ناخود آگاه به ياد پوچي و بي ارزشي جسم مادي و كالبد انسان (حتي مغزش )ميفتم ؛ با خودم ميگم: راستي يعني همه قدرت تفكر و تصميم گيري و دونسته هاي بشر توي يك شئي پروتئيني داخل اين محفظه مسخرست؟
نه آقاجون مايندت رو بچسب ، بيا بكنيم از اين قفس مسخره بيا فكر كنيم فكر كنيم كه چي هستيم كي هستيم و اصلا براي چي هستيم

Happy Birthday Tim Burton

2009-08-25T10:04:00.005+04:30

تولدت مبارک...

اميدوار باشين! زندگي ارزشش رو داره

2009-08-04T12:17:00.003+04:30

درباره فرزندان بشر

به طرز كشنده اي، محشر از آب دراومده. بعد از مدتها يك فيلم لعنتي ساخته شده كه دهه هفتاد ميلادي رو زنده مي كنه. تمام و كمال. اين فيلم آرامش رو ازتون مي گيره- البته اگه چنين چيزي داشته باشين. پيرتون رو مي سوزنه.طراحي صحنه و فيلمبرداري محشري داره. با سكانسهايي كه انگار تمومي ندارن. خيلي زود با فيلم اخت مي شين و فراموش مي كنين كه دارين فيلم مي بينين. هرجا كه تئو – كلايو اوون – پا مي ذاره، به چشمتون آشناست. انگار قبلا از اونجا رد شدين يا اونجا بودين. جالبه بدونين كه فيلم در واقع در آينده مي گذره و آشنا بودن مكان ها هيچ لطمه اي به اين موضوع نزده. كارگردان لعنتي تمام چيزهايي كه به چشم مون آشناست رو گذاشته كنار هم و يه چيز تازه تحويلمون داده. انگار يه مستند مي بينين از زندگي كلايو اوون. اين لعنتي انگار مال همين جاست كه فيلم نشون مي ده. يادم مي آد توي «نزديكتر» هيچ از كاراكتر «اوون» خوشم نمي اومد. حالم رو بهم مي زد. البته توي «نزديكتر» همه كاراكترها حالم رو بهم مي زدن. مرده شورش رو ببرن! اونم فيلم خوبي بود.عوامل فيلم با هم قرار گذاشتن يه كاري بكنن. باورتون مي شه؟ يه گروه دور هم جمع شدن و تمام تلاش شون رو كردن كه يه كاري بكنن. آدم جدا دلش مي خواد يه فصل گريه كنه.تمام شخصيت هاي فرعي به يادموندني هستن. مخصوصا «جسپر» كه «مايكل كين» نقشش رو بازي مي كنه. پيرمرد چه آتيشي مي سوزونه. با اون دست هاي كرخت و موهاي بلندش.فيلم رو كه مي بينين مي تونين حس اونايي رو كه يه زماني مي خواستن انقلاب كنن بفهمين. مي تونين بفهمين كه دنيا رو از نو ساختن چه مزه اي داشته. اين روزا كسي از اين حرفا نمي زنه. دنيا رو از نو بسازيم؟ گور پدرش! اين لجن چي هست كه بخوايم دوباره بسازيمش؟از پشت صحنه گرفته تا بازيگرها، همه با فيلم حال كردن. «كلايو اوون» كه محشره. هيچ وقت انقدر باحال نبوده. بايد محتويات جيباشو ببينين وقتي خالي شون مي كنه.اگه يادتون رفته چرا سينما رو دوست دارين، يا اصلا فراموش كردين براي چي زنده اين، «فرزندان بشر» رو ببينين.براي آلفونسو كوارن جا باز كنين! يه رفيق تازه اومده.

فيس بوك بلاي جان بچه ها

2009-07-25T11:55:00.002+04:30

چند ماه بود که ميخواستم عضو شم اما نميشد. دست آخر دو تا از دوستان اينويتم کردن. حالا که توش ولگردي کردم ميبينم راست ميگفتن که اعتياد آوره.

فيس بوك سايتي بر مبناي راستي و درستي

هر کي به کاري مشغول بي کلک و بي بامبول گلاب بيريز تو مشتت يه شي (شاهي) پلاس تو کشکول

به ياد علي حاتمي

آره ديگه شهر شهره فرنگه از همه رنگه هر کسي هم توش يه کاري انجام ميده. يکي دونبال دوست دختره يکي شوهر ميخواد يکي عقده داره و خودشو تو عکساش عرضه ميکنه , يکي هر دختر خوشگلي رو که ميبينه ادش ميکنه تا احساس کنه که حرمسراي مجازي ساخته و يکي .... يکي.... يکي...... يکي...... بازم بگم؟ ولش کن ولي همين يکي يکيام كه ميشن ميليونها آدم .

منجي*

2009-07-06T02:07:00.005+04:30

در تمام اديان و مذاهب و فرق اعتقاد به منجي که در آخر الزمان براي نجات (يا شايدم نابودي) بشر ظهور ميکنه چيز مشترکيه.

اما اين منجي کيه و بچه کدوم محله و طرفدار کدوم گروهه متاله ؟ من که نميدونم ، ولي مسلمونا ميگن يه آقايي به نام صاحب الزمان به زودي مياد و خوار و مادر آدم بدا رو با هم پيوند ميده. اگر واقعا اين طور باشه که خيلي خوبه ولي سوال اصلي اينجاست که آيا جناب آقاي امام زمان اگر بخواد ظهور کنه تکليف اين همه آدمي که دارن از تو غيبتش نون ميخورن چي ميشه؟ آيا اين عدل و داد وعده داده شدست "که نون هزاران نفر آجر بشه؟"

*قصد من از نوشتن اين پاراگراف مسخره کردن مقدسات هيچ دين و آييني نيست بلکه خواستم با پيروان بادمجون دور قاپچي اين اديان (اسلام-مسيحيت و زرتشتي که خيلي سنگ منجي آخر الزمان رو به سينه ميزنن) مزاح کنم.

بگذريم

ولي اگر قرار باشه منجي ظهور کنه (حالا ميخواد صاحب زمان - عيسي مسيح - بن لادن يا هر کس ديگه باشه ، مهم نيست) من مطمئنم ديو ماستين در سپاه اون شمشير (شايدم گيتار) ميزنه. تو روخدا نگاه کن چه چهره نوراني و روحاني داره ... اصلا نور از چهرش شتک ميکنه ... من اسمش رو گذاشتم ديو نبي.

مايكل...

2009-07-05T10:47:00.003+04:30

حالا آروم بخواب مايكل...

Happenstance

2009-07-04T22:31:00.004+04:30

جدیدا فیلمی دیدم با بازیِ اودری توتو که درست قبل از آملی پولن ساخته شده با عنوان Happenstance که همون‌طور که از عنوان‌ش پیداست راجع به شانس و اقباله.

از این‌جور فیلما این‌روزا زیاد ساخته می‌شه. سبک محبوبیه. منظورم از لحاظ فرمه البته. این‌که داستان چندین شخصیت رو می‌بینیم که در جایی به هم مربوط می‌شن. جیم‌ جارموش شاید از پیشگامان این سبک باشه که بعد تارانیتنو تو هوا قاپیدش و جدیدا افتاده دست کارگردان‌هایی مثل خوزه گونزالس ایناریتو و البته نمونه‌ی بارز و تحسین‌شده‌ش: تصادف (ساخته‌ی پل هیگیس)

حالا من واقعا متاسفم اگه اسم کارگردانی رو جا انداختم؛ چون نمی‌خوام این‌جا راجع به تاریخ‌چه‌ی این سبک حرف بزنم و فقط چندتا از معروف‌ها رو اسم بردم که شاید در ادامه هم به درد چیزایی که می‌خوام بگم بخورن.

خب! ما حالا با این فرم از فیلم‌ها آشنایی داریم و دیگه گیج نمی‌شیم. اجازه می‌دیم کارگردان شخصیت‌های متعددش رو نشون‌مون بده و چندین و چند سکانس که انگار هرکدوم رو از یه فیلم برداشته، پشت سر هم بذاره و بره جلو. می‌دونیم که در پرده‌ی سوم فیلم همه‌چیز به‌طرز خوشایندی روشن خواهد شد و وای به روز کارگردان اگر این اتفاق نیفته!

Laurent Firode کارگردان این فیلم، نمی‌خواد حرف‌های گنده گنده‌ای بزنه. چندتا مضمون کلی راجع به عشق و قضا و قدر و نتیجه‌ی اعمال خوب و بد رو گذاشته کنار هم (البته اینا حرف‌های گنده‌ای هستن! اما شما که منظورم رو از حرف‌های گنده‌گنده می‌فهمین؟) و چندتا داستان کوتاهِ با پایان خوش رو کنار هم گذاشته که شخصیت‌هاش از این داستان به اون داستان می‌رن. با موسیقیِ آرام و مداومی که در پس‌زمینه شنیده می‌شه و درواقع کار وصل کردن سکانس‌های پراکنده‌ی فیلم رو به‌عهده گرفته.

فیلم انگار می‌خواد با جزئیات فراوان برامون تعریف کنه که چطور شده که پسر و دختر جوانی که در ابتدای فیلم در مترو همدیگه رو می‌بینن، در انتهای فیلم دوباره به هم می‌رسن. انگاری که توی طالع‌شون اومده باشه و این‌جوری می‌شه که داستان‌های دیگه، یه‌جورایی فرعی به‌حساب می‌آن.

اما برگ برنده‌ی آقای کارگردان، بازیگری‌ست به اسم اودری توتو. توتو نقش دختری بی‌هدف را بازی می‌کنه که انگار نمی‌دونه داره برای چی زندگی می‌کنه و خودش رو به سرنوشت سپرده. بذارین بگم که تمام بازیگران این فیلم یه‌جوری مسخ شده به نظر می‌رسن. انگاری عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی باشن. توتو اما به‌خاطر صورت دوست‌داشتنی‌اش همدلی‌برانگیزتره. اون‌قدر دلنشین که دوست‌ داری حتما به سرانجام خوبی برسه. در واقع به‌نظر من عامل اصلی یک‌دست بودن فیلم، نه موسیقی که اودری توتوست! دیدن دوباره‌ی صورت آرام اودری توتوست که نقش نخ تسبیح را بازی می‌کنه.

این فیلم یه‌جورایی انگار تمرینیه برای ساختن آملی‌ پولن...

2009-06-29T22:23:00.003+04:30

توی این مدتی که نبودم داشتم وقت تلف می‌کردم. در واقع تازه‌گی‌ها یاد گرفتم می‌شه آگاهانه وقت تلف کرد. به خودت می‌گی وقت تلف کن! و بعد می‌شینی روی صندلی و مثل گربه هیچ‌کاری نمی‌کنی.

براتيگان

2009-06-24T03:39:00.004+04:30

براتیگان برای من حالا شده توی مایه‌های پینک‌‌فلویدِ چند سال پیش. وقتی تازه کشف‌شون کرده بودم و خودمو برای هرچیزی که راجع‌به‌شون باشه می‌کشتم. البته حالا مثل اون‌روزا نیستم. فکر می‌کنم مالِ «پینک‌فلوید گوش دادن» باشه. اونا روی مغزم تاثیر گذاشتن: لطفا سیم‌هاتو توی مغز من نکار!
حالا که پدر سی‌دی‌های پینک‌فلویدم رو دراوردم وقتشه برم سراغ یه‌چیز تازه و اون چیز تازه ریچارد براتیگانه. فکر می‌کنم خیلی از ماها این‌جوری شدیم. حالا داریم با براتیگان حال می‌کنیم. درسته؟ چه‌می‌دونم!

چه دختری!چه دختری!در کرانه های فرات در بابلچه دختری!مثل ترانه یی بود که از رادیوی ذهنم پخش می شد.

زنده باد گوگل

2009-06-24T03:32:00.004+04:30

سایت گوگل سرویس ترجمه فارسی رو زود تر از موعد و به صورت ناقص در اختیار قرار داده. گوگل گفته این کار به دلیل نیاز مردم ایران در این زمان بوده. ببینید:

www.translate.google.com

شما می توانید ترجمه صحیح تر رو به گوگل پیشنهاد کنید.

(به درخواست بهتاش)

گسست عاطفی و فکر

2009-06-24T03:29:00.002+04:30

صادقانه بگویم: از خودم متنفرم و می‌خواهم بمیرم!
این روزها دیگر تریپ افسردگی هم حال نمی‌دهد. من واقعا دچار گسست عاطفی و فکری شده‌ام. راستش نمی‌دانم معنی حرفی که زدم دقیقا چه می‌شود اما باید چیز باکلاسی باشد و خوبه حالا که مریض هستم، مریضی‌م باکلاس باشد.

انگار نه انگار که مرگی در کار است. ما چرا نمی‌خواهیم درس عبرت بگیریم و کمی مهربان‌تر به خودمان نظر بیفکنیم؟
حس می‌کنم طنز قوی‌ای دارم. امروز با طنزم یک کامیون را هل دادم. اما کمرم رگ‌به‌رگ شد.

خدایا دیگر تاب تحمل ندارم. امروز ابرویم را هم خراب کردم. مرا چه می‌شود؟ آیا این مشکلات روحی دلیلی بر پوچی زندگی آن‌گونه که آلبر کامو می‌گوید نیست؟

تنگ

2009-06-24T03:28:00.003+04:30

تابستان امد....!

دلمان برای پرتقال ها تنگ می شود

دموکراسی/دیکتاتوری

2009-06-24T03:26:00.002+04:30

وقتی که بقض ته گلوی آدمو گاز می گیره...

همه ی ریخت و قیافم و غم تسخیر کرده

همه ی همش رو

كليشه - ژانر - ضد ژانر

2009-06-24T03:21:00.003+04:30

من از کلیشه خوشم می‌آد. این‌که چیزی کلیشه‌ای باشه برام جالبه. فکر کنم کلیشه یه‌جوری خیال آدم رو راحت می‌کنه. تو می‌دونی اول و وسط و آخرش چیه و با محیط آشنایی و چیز غیرمنتظره‌ای توش نیست. به این می‌گن محافظه‌کاری! دارم چرت می‌گم؟

ژانر رو هم به‌همین دلیل دوست دارم. این‌که با خیال راحت می‌تونی از فیلم ترسناک حرف بزنی و مطمئن باشی طرفت می‌فهمه منظورت چیه. یا وسترن: «آخ دلم لک زده واسه یه وسترن لعنتی.»

بعد ضدژانر پیش می‌آد که باز خودش یه ژانره. مثلا ضدوسترن یعنی فیلمی که نشانه‌های وسترن رو بر ضد خودش استفاده می‌کنه: «مرد مرده». باز واسه خودش یه ژانره. جارموش درباره‌ی فیلم‌های اولیه‌اش می‌گه که می‌خواسته شبیه فیلم‌های موج نویی نباشن. (موج نویی که توی نیویورک راه افتاده بود نه اون موج نوی معروف فرانسه) خب این‌هم می‌شه یه ژانر لعنتی‌ِ دیگه!

حالا به‌نظرتون چرا فیلم‌های ترسناک انقدر طرفدار دارن؟!
من از خیلی‌ها پرسیدم که چرا فیلم ترسناک دوست دارین؟ هیچ جواب کوفتی‌ِ به‌دردبخوری گیرم نیومده. یکی از رفقام فیلم ترسناک جمع می‌کنه و دلیل‌ش اینه: «با یه دختر که فیلم ترسناک نگاه می‌کنی، و مهمه که شب باشه!، وقتی فیلم تمام می‌شه دختره دیگه از تَرَک دیوار هم می‌ترسه. اون‌وقت با هر صدایی می‌پره توی بغلت! بعد فقط به یه کمدی – رمانتیک احتیاج داری!» به این می‌گن استفاده‌ی ابزاری از سینما.

وقت تلف كردن

2009-06-24T03:17:00.003+04:30

من انقدر در حال وقت تلف کردن هستم و انقدر این کار را با جدیت دنبال می‌کنم که انگار کارمند اداره‌ی «وقت تلف‌کنی» هستم و هر ماه به‌خاطرش حقوق می‌گیرم.

به‌خاطر همین اصلا وقت نمی‌کنم بنویسم یا بخوانم یا فیلم ببینم یا موسیقی گوش بدهم یا ... وبلاگ آپ‌ کنم یا وبلاگ بخوانم یا کامنت بگذارم.

واقعا سرم شلوغ است.

دارم سعی می‌کنم هر روز کمی از خوابم بزنم تا بتوانم بیشتر وقت تلف کنم.

اگر بتوانم توی خواب هم وقت تلف کنم که دیگر خیلی معرکه می‌شود.

توی این فکرم که آیا خوابیدن نوعی وقت تلف کردن است یا نه؟

این سوالات ذهنم را مشغول کرده‌اند.

فکر کنم دارم «شهسوار ایمان» می‌شوم!

ضمنا به بازی ایتالیا هم نرسیدم. حالا اگه گفتین وقت بازی کجا بودم؟

جواب: داشتم وقت تلف می‌کردم!

2009-06-24T03:08:00.007+04:30

همیشه به بیسیستا ظلم میشه.

این بیسه که هم به ملودی و هم به ریتم طراوت و جذابیت میبخشه اما همیشه شنونده فکر میکنه بیس حکم دایره زنگی رو داره. آخه بی انصافا این عزیزان سر انگشتاشون رو له میکنیم و مخشونو میترکونن که شما از یه آهنگ لذت ببرین ولی تا پای رتبه بندی تو گروه میاد وسط همه دور وکال یا لیدر گروه جمع میشن. باشه ؛ عیب نداره چون اونا اونقدر بزرگوار و در عین حال فروتن هستن که شهرت و این مضخرفات براشون ارزشی نداره.

این بار میخوام از یکی از اساتید بزرگ گیتار بیس که همیشه بهش کم توجهی شده بگم.

این شخص کسی نیست جز استاد جان دیکن بیسیست گروه کویین. دیکن در سپتمبر 1951 تویه یک روستا (اسمش یادم نیست) واقع در شمال انگلستان به دنیا امد.

از کودکی موسیقی رو با پیانو و گیتار شروع کرد و در نوجوانی با گیتار بیس ادامه داد.

از اوایل دهه 70 بود که با راجر تیلور درامر آشنا شد و به همراه فردی مرکوری و برایان می (غول گیتار) گروه کویین رو تشکیل دادن. همون سالای اول جان دیکن با اعضا مشکل پیدا کرد اما از سال 1980 و پس از چند بار ترک و باز گشتن به گروه هرگز کویین رو تنها نذاشت.

یکی از نکات مثبت نوازندگی دیکن که به اون نسبت به بیسیستهای دیگه برتری میده استفاده به جا از پیکه. جان خوب میدنه کجا پیک بزنه و کجا با فینگر کار کنه. استیل منحصر به فردی هم داره و در خیلی از کنسرتها با تلفیق رقص و نوازندگی عالی خودش صحنه های به یاد ماندنی رو خلق کرده . دیکن همیشه ساده پوش ترین عضو کویین بود , هیچ وقت بد دهنی نکرد و هرگز هم کسی در حالت مستی ندیدتش.

خلاصه اینکه جان دیکن با شعور بیس مینویسه و با شعور بیس میزنه

از بهترین کارای اون (در کویین) میشه به اینا اشاره کرد :

Another One Bites The Dust

Don't try so hard

Radio Ga Ga

Bohemian Rhapsody

Stone Cold Crazy

Under Pressure

We are the Champions

2009-06-24T02:53:00.005+04:30

تقدیم به فیبي

2009-06-24T02:43:00.004+04:30

ببینم تا حالا این عکسو دیدین؟

یه کمی بهش دقت کنین. مفهوم قوی داره. نه؟

خیلی از آدما هم مثل دندونای این خانوم ظاهر گول زننده ای دارن ولی پشت همین ظاهر زیباشون یک وجود کثیف و بیخود خوابیده.

پس از اونجایی که نمیتونیم مثل دندون پشتشون رو ببینیم باید حواسمونو جمع کنیم

fck all their Ideals تمام آرمانهاشان را (مورد عنایت قرار بده)

2009-06-24T02:33:00.004+04:30

دیشب کتابی رو دیدم به نام عوامل... (بگذریم) نوشته آدم احتمالا تهی مغزی بنام *** (چه فرقی داره گاو ، گاوه دیگه).

خیلی مختصر بگم این آقا گاوه یه سری مضخرف به عنوان عوامل گرایش جوانان به فرهنگ غرب تو کتابش نوشته. تازه به یه سری نشانه هم برای جوانان غربگرا اشاره کرده.

میخوام بدونم اگه مملکت ما صاحاب داشت اینجور کتابا یا بهتر بگم آشغالا هیچ وقت مجوز انتشار میگرفت؟ اگه فرهنگ غرب بده پس چرا همین نویسنده غذاشو با قاشق چنگالی میخوره که غربیا اختراعش کردن؟ اگه غربیا بدن پس چرا ما باید التماسشون کنیم تا نفتمون رو بخرن تا از گشنگی نمیریم. اگر غرب نبود ما باید هنوز با شترو اسب اینور اونور میرفتیم. اگه مردم زحمت کش غربی نبودن همین آقایون نه دوربین داشتن نه میکروفن تا تو رادیو تلویزیون عن غربیا رو قرقره کنن. اگه غرب نبود حتی برق نداشتن که وقتی میرن مستراح ببینن خوب طهارت گرفتن یا نه و ... .

فرهنگ غرب تنها چیز بدی که داره ولنگاریه (اونم به عقیده من تا حدی لازمه ولی از حد نباید گذروندش) البته شکر خدا بچه های ما از این لحاظ روی غربیا رو سفید کردن

پس

ما لیاقت تبعیت از فرهنگ غربی رو نداریم

شما همین مالزی و تایلند رو ببین که چقدر جالب فرهنگ و تمدن غرب رو با سنت های بی ارزش و مسخرشون پیوند زدن و راه ترقی رو پیدا کردن. (تازه اگه بعضی از اون سنتهاشونم کنار میذاشتن بیشتر از این رشد میکردن).

خلاصه اینکه گور پدر فرهنگ ایده آل اسلامی (که خیلی از روشنفکرا حرفشو میزنن) باید رید . اصلا باید تو دهن اینجور روشنفکرای شرق زده (یا بهتر بگم عرب زده) تر زد.

سايه هاي تيره !!

2008-07-21T16:43:00.007+04:30

هفتمين همكاري تيم برتون و جاني دپ‌ !!!

بله ! درست متوجه شدين ! وقتي فهميدم نزديك بود از خوشحالي ...

تو اين فيلم به كارگرداني آقاي برتون كه سال 2010 اكران مي شه جاني نقش Barnabas Collins (نقش اول) رو بازي مي كنه .

ظاهرا فيلم بر اساس يه سريال تلويزيوني به همين تام (Dark Shadows) ساخته مي شه كه در فاصله سال هاي 1966 تا 1971 پخش مي شده .

در حال حاضر تيم برتون مشغول ساخت فيلم آليس در سرزمين عجايب است .

واي !! من كه نمي تونم تا 2 سال ديگه صبر كنم !!! شما چي ؟!

هو يارو باور نکن اينا زر ميزنن

2008-07-19T11:30:00.009+04:30

متاسفانه چند وقته که بعضي سايتها و عناصر ضد عنقلاب مبادرت به پخش ليستهاي دروغين "ده اثر برتر تاريخ متال " ميکنن. اما بنده اينبار تصميم دارم تا ليست واقعي بهتريناي متالو به نقل از موثق ترين منبع اينترنتي موجود در اختيارتون بذارم. (ببينين من چه انسان سخاوتمند و بزرگواري هستم)

SONG ---------------BAND

A Dangerous Meeting ---------------Mercyful fate

A Lesson in Violence ---------------Exodus

Angel of Death ---------------Slayer

Caught in Mosh ---------------Anthrax

Fade to Black ---------------Metallica

Hanger 18 ---------------Megadeth

Master of Puppets ---------------Metallica

Mouth fo War ---------------Pantera

Peace Sells ---------------Megadeth

Practice wath you Preach ---------------Testament

منبع : سايت آلميوزيک .

2008-07-18T14:20:00.008+04:30

خسرو شكيبايي هم رفت ...

چون اعصابم خيلي داغونه ادامه نميدم.

نميگم خدا فظ چون اينطور که معلومه سيستم حفاظتي خداوند دچار اختلال شده.

رضا عطاران

2008-07-12T19:37:00.004+04:30

رضا عطاران نشان‌مان داد که بلد است سکانس‌های کمدی قابل‌توجهی بنویسد. می‌گویم بنویسد چون کار عطاران برخلاف مثلا بیشتر کارهای مدیری، زیاد بر مبنای بداهه نیست. اصلا بهتر است این‌جوری بگویم که هر وقت کارش بر مبنای بداهه نیست،‌ قابل‌توجه می‌شود. دیالوگ‌های خوبی می‌نویسد و موقعیت‌های جالبی خلق می‌کند. آدم‌هایی که نشان‌مان می‌دهد به طرز غافل‌گیرکننده‌ای خودشان هستند واصلا درونیات‌شان را پنهان نمی‌کنند. بیشتر اوقات هم همین صفت‌شان است که کمدی را می‌سازد.مثلا توی « خانه به دوش»- پسره وقتی به خواستگار خواهرش می‌گوید که اخلاق خواهرش به پدرشان رفته، یارو خواستگاره در‌می‌آد که: «آدمش می‌کنم!» این جمله دقیقا چیزی است که یارو احتمالا توی دلش می‌گوید اما عطاران چیزی را توی دل شخصیت‌هایش نگه نمی‌دارد. سردرگمی احساسی- این ترکیب من‌درآوردی است!- که تماشاگر در مواجه با این‌جور سکانس‌ها پیدا می‌کند، کم دست‌آوردی نیست. در مثالی که زدم آدم نمی‌داند باید بخندد یا تعجب کند یا عصبانی بشود؛ و این احساس در جای درست خودش هم هست. نه که فکر کنید از ضعف موقعیت به وجود آمده. گفتم که عطاران خوب دیالوگ می‌نویسد. دو نمونه محشرش را باز توی همین قسمت دیدم. یکی جایی‌ست که خودش با خواستگاره گلاویز می‌شود و دومی هم آن‌جا که با حمید لولایی دراز کشیده‌اند و به آسمان نگاه می‌کنند و چرت‌وپرت می‌گویند.

2008-07-12T19:01:00.001+04:30

لذتي كه از فيلم ديدن مي بريم ارتباط اندكي با هنر دارد

پائولين كيل

تيم برتون ...

2008-07-04T23:24:00.009+04:30

الان سه روزه که دارم ماهی بزرگ را به صورت سریالی می بینم. هر بار یک اتفاقی می افتد و نمی گذارد که فیلم را ببینم. رسیدم به آنجا که ادوارد بلووم با ماشینش می رود زیر آب. بعد آدم وقتی فیلمی از تیم برتون می بیند دلش می خواهد کمی بیشتر از حس دوست داشتنش استفاده کند. دلش می خواهد همه چیز را با دقت بیشتری نگاه کند و حتی وقتی نوبت نان گرفتنش می شود زیاد غر نمی زند! وقتی چهار خط بالا را نوشتم هنوز نمی دانستم تیم برتون چه جور آخری را برای فیلمش در نظر گرفته و یک چیزهایی خوانده بودم در حد اینکه پسره هم مثل پدره به داستان و رویا علاقه مند می شود؛ اما شنیدن کجا و دیدن کجا!........حالا از کجاش تعریف کنم؟
ماهی بزرگ مرا یاد ادوارد دست قیچی انداخت؛از این جهت که مدام شگفت زده ام می کرد. وقتی می گویم شگفت زده منظورم شگفت زده به معنای واقعی است ! هر چیزی که می دیدم به نظرم تازه می آمد . قبلا آنجور چیزی ندیده بودم .در ادوارد دست قیچی :وینونا رایدر مادربزرگ شده بود ( اول فیلم را می گویم) ، ادوارد با آن قیافه عجیبش ، بعد ماشین صورتی خانومه ، بعد خانه ها که مثل اسمارتیز بودند. بعد استعداد ادوارد در آرایش موها و هرس درختان ، بعد داستانی که راجع به دستهایش تعریف می کرد ، بعد آنجا که می خواست دختره را نجات بدهد اما دستهایش که در واقع قیچی بودند صورت دختره را زخم می کرد( اینجا بود که من عاشق تیم برتون شدم!دقیقا توی همین سکانس!!) وبعد .........برف.

حالا اینجا و در ماهی بزرگ که این شگفت زدگی توی هر سکانسی بیشتر می شد. آخرهایش دیگر داشتم توی اتاقها می دویدم تا هیجانم را یک جوری خالی کنم! کاش هر کدامتان که فیلم را دیده اید یک جایش را توی کامنت برایم تعریف می کردید ! کلی حال می کنیم! همه چیزهایی که در پرده اول و دوم فیلمنامه اتفاق می افتد در پرده سوم به کار می آیند و از این جهت با یک فیلمنامه حسابی طرف هستیم ......... این حرفها را می گذارم کنار و در عوض درباره استیو بوشمی حرف می زنم که برای اولین بار دیدم عاقبت به خیر شده و پشت میز نشسته و برایش خوشحال شدم یا از هلنا بونهم کارتر می گویم که هیچ وقت انقدر دوست داشتنی نبوده و مهم تر از همه از ماهی بزرگ حرف می زنم که حالا من هم می دانم ماهی بزرگ واقعی کیست؟

پالپ فيكشن – نسخه دوبله شده

2008-07-04T22:59:00.007+04:30

وقتي براي اولين بار پالپ فيكشن را مي ديدم ، محو حرف زدن آدمهايش شده بودم: بيشترشان جوري حرف مي زدند كه انگار هيچ كار ديگري توي دنيا ندارند جز اينكه جمله اي را كه دارند مي گويند تمام كنند. جملات را خونسرد و با دقت مي گفتند و با همان دقت و خونسردي هم به حرفهاي طرف مقابلشان گوش مي دادند. اين خونسردي عجيب و غريب، فضايي به فيلم مي داد كه براي من توصيف ناپذير بود. آدم دلش مي خواست تا ابد توي يك بحث مسخره شان شركت كند و هيچ وقت هم احساس خستگي نمي كرد.در نسخه دوبله اين فضا به خوبي درنيامده. تقريبا اكثر صداهايي كه مي شنويد براي اولين بار توي ذوقتان مي زند. كاملا هم مشخص است چرا؟ وقتي به آن صداي خواب آور تراولتا عادت كرده باشيد معلوم است با صداي منوچهر والي زاده كنار نمي آييد!حالا هر چقدر هم كه مي خواهد قشنگ باشد.البته همه اش اين نيست. چون مي شود به اين صداها عادت كرد. مسئله اصلي اين است كه تارانتينو همان قدر كه در خشونت فيلمهايش زياده روي مي كند ، به ديالوگهايش هم كلي دري وري اضافه مي كند كه دقيقا همان تاثيري را مي گذارند كه خون و خونريزي مي گذارد.بنابراين نمي شود سر
دوبله فيلم همان بلايي را آورد كه سر بقيه فيلم ها مي آورند بدون اينكه زياد تغييري ايجاد شود.
درباره اينكه فضا درنيامده يك مثال خوب دم دست دارم:‌حتما سكانسي كه خود تارانتينو درش بازي مي كند را بياد داريد! و مطمئنم كه عاشق طرز حرف زدن تارانتينو هم شده ايد. چون تارانتينو نقش آدمي را بازي مي كند كه هر لحظه آماده تركيدن است اما نمي تركد! و حرف زدنش هم همين جوري است ؛ يعني جوري حرف مي زند كه فكر مي كني هر آن ممكن است هوار بكشد اما هيچ وقت هوار نمي كشد. ولي در نسخه دوبله شده تارانتينو دارد مدام جيغ مي كشد!اينجوري ازش متنفر مي شويد به جاي اينكه خوشتان بيايد!

اما در مورد عادت كردن به صداي دوبلر هم مي شود سكانس شام خوردن ميا(اوما تورمن) و وينسنت(جان تراولتا) را مثال زد: بعد از مدتي صدا حسابي روي شخصيت وينسنت مي نشيند.انگار نه انگار كه دوبله اي در كار است! اما در كل مي چسبد كه يك بار ديگر پالپ فيكشن را ببينيد!

ژانر فيلمهاي دوبله

2008-07-04T22:53:00.003+04:30

به فيلمهايي گفته مي شود كه در كشور ما مونتاژ مي شوند و طي اين مونتاژ فيلمها ابتدا سانسور شده و سپس دوبله مي شوند.

علائم و مشخصات اين ژانر:

1- هيچ بازيگري ،بد صدا نيست.

2- هيچ بازيگري حرفهاي بد – منظورم واقعا بد است – نمي زند.

3- بازيگرها زياد به هم نزديك نمي شوند و فاصله را حفظ مي كنند.

4- خشونتها كنترل شده است و خون و خون ريزي وجود ندارد.

5- بديهي است كه همه فارسي حرف مي زنند!

اين ژانر در واقع يك ژانر مادر است و بقيه ژانرهاي سينمايي را – از وسترن گرفته تا نئو نوار – در بر مي گيرد.

مثل باقي ژانرها ، اين ژانر سينمايي هم نكات مثبت و نكات منفي دارد.

سريال ميا

2008-07-04T22:35:00.006+04:30

توی قصه های عامه پسند(پالپ فيكشن)جایی بود که میا(اما تورمن)و وینسنت(جان تراولتا) با هم می رفتند رستوران.

آنجا میا به وینسنت می گفت که من می خواستم توی یک سریال بازی کنم درباره پنج تا زن که یک گروه دارند و هر کدام هم یک تخصص برای خودش دارد.بعد وینسنت می پرسید که تخصص تو چی بود و میا می گفت چاقو! البته میا آن سریال را بازی نکرد ولی خب! تارانتینو بی خیال نشد و به خاطر میا هم که شده آن سریال را ساخت و میا را هم درش بازی داد و اسمش را هم گذاشت کیل بیل!
میا اسم خودش را گذاشته عروس.در واقع بقیه بهش می گویند عروس و قضیه اش این است که شب عروسی اش می کشندش! واقعا کشتنش اما خودش سگ جون بود و نمرد!بعد از کما در میاد و با تخصصی که در کار با چاقو و شمشیر دارد راه می افتد که انتقام بگیرد و وقتی فیلم تمام می شود -البته قسمت اولش-شما حسابی سر حالید چون:توی لیست سیاه عروس برای انتقام نیستید!
حالا از شوخی که بگذریم فیلم عجیب سر حالتان می آورد و من اصلا نمی خواهم بدانم چرا؟ به من چه مربوط است؟ من می بینم که میا دارد کیف می کند و تارانتینو هم برخلاف فیلمهای قبلی که هیچ نقش اصلی را بازی نمی کرد اینجا نقش اصلی را به عهده گرفته:هی ! دست بردار پسر ! این یک فیلم تارانتینوست!

دعوت

2008-07-04T21:28:00.002+04:30

بیا،هرکه هستی بیا،
رویا پروری بیا، دروغ پردازی بیا،
امیدواری ، دعا خوانی ، مهره های جادویی می خری ، بیا.
لاف زنی ، آرزو مندی ، بیا.
بیا کنار بخاری بنشین تا قصه های طلایی ببافیم
باهم.
بیا!
بیا!*

*شل سیلور استاین/رضی خدادادی